Wanneer wij in Brussel arriveren is het traangas in de straten nog maar net weggetrokken en zindert de omgeving nog na van de rellen eerder op de dag. We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat het in en rond het Théâtre National rustiger is dan gewoonlijk.

Gecombineerd met twee namen die voor het grote publiek wellicht iets minder bekend zijn dan diegenen die de vorige jaren de affiche van Festival de Libertés sierden - denk The Congos, Eek-A-Mouse, Barrington Levy of Burning Spear - zorgt dat ervoor dat de zaal bij aanvang van de set van Sister Carol nog maar mondjesmaat gevuld is.

Die is nochtans naar Brussel afgezakt om haar 45-jarige muzikale jubileum te vieren, maar staat toch pas voor de tweede keer op een Belgisch podium. Jammer genoeg brengt ze enkel een trackshow en dat zorgt in een grote zaal als die van het Théâtre National voor een zeer wisselvallig resultaat.

We horen hits als 'Black Cinderella', 'Rasta Girl', 'Black Woman', 'Murdee & Stylee' en meer, maar we hadden hier toch echt meer van verwacht. Bevriende reactie leren ons echter dat de meesten al lang tevreden zijn om haar eindelijk eens live aan het werk gezien te hebben.

Sister Carol

Als de leden van Cimarons een half uurtje later het podium opkomen is de zaal zo goed als leeg en we vrezen dan ook even voor een totaal fiasco. Het siert de band echter dat ze dit niet aan hun hart laten komen en vol overtuiging wordt ingezet met 'Reggae Rhapsody'.

De Britse band stond de afgelopen jaren op zowat elk reggaefestival in België, maar wij keken er toch naar uit om hen toch ook eens in een zaal aan het werk te zien. Het bleek de juiste keuze want eens te meer bewees Cimarons bij het beste te horen wat live reggae momenteel nog te bieden heeft.

Een speciale vermelding moet daarbij toch gaan naar vocalist Michael Arkk, die samen met backingvocaliste Makeda Moore voor vocaal vuurwerk zorgde.

Als hoogtepunten uit de set onthouden wij zeker 'Eternal Peace', over de Dancing Mood riddim, en 'Mother Earth'.

Verder krijgen we nog onder andere 'Talkin' Blues', een cover van het nummer van Bob Marley waarmee Cimarons in 1975 zowaar een nummer één hit scoorden in Jamaica!  Makeda Moore is blijkbaar van alle markten thuis, want tijdens dit nummer speelt ze nog een aardig stukje bas mee.

Achter de drums herkennen we trouwens niemand minder dan veteran drummer Drumtan.

Cimarons vervolgen nog met 'Oh Jah' en echt besluiten doen ze met de heerlijke rocksteady van 'Morning Sun'.

Uitstekend concert dat een groter publiek verdiende!